Ciekawostki

Roztocza

Jest ich miliony, żyją w każdym kącie naszego domu. Łyżeczka kurzu może zawierać ich prawie 1000, łóżko 10,000. Najwięcej mieści się w dywanach, materacach, poduszkach, kołdrach i pluszowych misiach (w których jest ich 2.5 razy więcej na mm2 niż w łóżku).

Żywią się głównie kawałkami skóry i naskórka, które zrzucamy w normalnym procesie ich wymiany. Roztocza żyją w optymalnych warunkach do 3 miesięcy, co 3 tygodnie produkując 25-30 nowych osobników każde. Przy takiej rozrodczości, po praniu czy czyszczeniu ich liczba wraca do starego stanu już po 1-2 tygodniach. Najchętniej żyją i rozmnażają się w temperaturach od 18°C do 21°C i przy wilgotności 70-80. Z nieznanych powodów, praktycznie nie ma roztoczy na wysokościach powyżej 1000m.

Dla alergików ważniejsze od roztoczy są ich odchody, każdy owad długości ok. 0.5mm produkuje około 20 w ciągu dnia. Ta sama łyżeczka kurzu (ok 1g) może zawierać 250,000 takich odchodów. Są one przy tym tak małe (10-24 micr. w porównaniu np. do 100 micr. grubości włosa), że każdy podmuch czy poruszenie wznosi ich chmurę. Enzym (białko), którego roztocza używają do trawienia skóry, jest jednym z najsilniejszych alergenów, czynników wywołujących katar sienny, skazę czy astmę.

Jak w każdej alergii, ważniejsze jest zapobieganie niż leczenie. Przede wszystkim należy wprowadzić warunki, w których roztocza będą się wolniej rozmnażały i nie będą miały co jeść. Następnie należy zredukować istniejącą już populację roztoczy i zmniejszyć stężenie ich odchodów. Wreszcie, należy się liczyć z tym, że roztoczy się całkiem nie pozbędziemy, a więc należy systematycznie działać, by do nas nie wróciły w ilościach, które będą szkodzić.

Łóżko i pościel stanowią główne miejsce, gdzie roztocza mieszkają, a ponadto spędzamy tam prawie 1/3 naszego życia. Poza tym nasza skóra i układ oddechowy mają najbliższy kontakt z materacem, poduszką i kołdrą. Należy zatem zrobić wszystko, ażeby pozbawić roztocza ich pożywienia, a z drugiej strony pozbawić nas kontaktu z roztoczami i ich odchodami.

Lanolina

Lanolina jest surowcem, który od niepamiętnych czasów stosowany był do pielęgnacji skóry. Miesza się ją praktycznie z większością surowców stosowanych w kosmetykach i środkach farmaceutycznych, takich, jak oleje, woski, tłuszcze, węglowodory parafinowe, przez co ułatwia ich wprowadzenie do różnych receptur. Nazwa jej wywodzi się od łacińskiego słowa „lano„, które oznacza wełnę.

Historia lanoliny rozpoczyna się wraz z historią hodowli owiec. Gdy dla owcy zbliża się czas strzyżenia, gruczoły łojowe odkładają na wełnie zwierzęcia grubą warstwę naturalnego tłuszczu, który chroni je przed działaniem niekorzystnych czynników zewnętrznych, takich jak słońce, wiatr czy deszcz. Jego zawartość w strzyżonym runie waha się od 10 do 25 wagowych. Tłuszczopot ten wyodrębniany jest podczas prania wełny przed jej dalszym przerobem. Odzyskanie tłuszczu ze ścieków pralnic stało się początkiem przemysłu lanolinowego. Tłuszcz pozyskuje się tu w postaci emulsji O/W. Lanolinę oddziela się od wody przez odwirowanie i dzięki następnym operacjom prania i oczyszczania uzyskuje się materiał nadający się do celów kosmetycznych. Lanolina stanowi bursztynowo-złotą, mazistą substancję o swoistym zapachu. Topi się ona w temperaturze 36-42°C. Zaliczana jest do grupy wosków, ponieważ jej głównymi składnikami są estry i poliestry wysokocząsteczkowych alkoholi i kwasów tłuszczowych, wolnych alkoholi i steroli oraz śladowej ilości kwasów i węglowodorów.

Należy pamiętać, że lanolina podobnie jak każdy produkt naturalny może w znaczny sposób różnić się składem procentowym poszczególnych składników. Ze składników lanoliny na szczególną uwagę zasługuje wydzielana z niej frakcja alkoholowa, którą określa się mianem alkoholi lanolinowych lub eucerytu. Największą część tej frakcji stanowią sterole, w których dominujący udział ma cholesterol, naturalny czynnik natłuszczający warstwy rogowej skóry ludzkiej. Układ ten jest powszechnie cenionym składnikiem wielu kremów i maści.

Działanie na skórę

Nie rozpuszcza się ona natomiast w wodzie, lecz jest w stanie wchłonąć jej dwukrotną ilość w stosunku do swojej wagi tworząc stabilną emulsję W/O. Stąd też lanolina stosowana jest chętnie jako naturalny emulgator. Działanie emulgujące wykorzystuje się w wielu preparatach: maściach farmaceutycznych, kremach nawilżających, odżywczych, ochronnych i na noc.

Lanolina jest cenionym środkiem zwilżającym i dyspergującym. Można ją używać w kosmetyce kolorowej, np. w pomadkach czy błyszczykach do ust w celu poprawienia efektu zdyspergowania barwnika. Często preparaty takie składają się głównie z pigmentu zdyspergowanego w wysokogatunkowej lanolinie. Surowiec ten można także stosować jako nośnik substancji czynnych, np. w preparatach farmaceutycznych, zawierających tlenek cynku. W niewielkich ilościach lanolina stosowana jest jako środek przetłuszczający w mydłach i w wyrobach zawierających detergenty syntetyczne, gdzie zapobiega ich wysychaniu i pękaniu.

Od dawna znane są jej właściwości jako środka oczyszczającego, wygładzającego i natłuszczającego. Ze względu na te cechy lekarze dermatolodzy i kosmetolodzy stosują ją jako bazę lub nośnik w maściach, kremach, balsamach, materiałach opatrunkowych. Lanolina zajmuje czołową pozycję spośród naturalnych układów regulujących gospodarkę wodną skóry i zmiękczających naskórek. Naturalnym czynnikiem zmiękczającym skórę ludzką jest łój, który odgrywa istotną rolę w procesach regulacji jej wilgotności. Elastyczność normalnej, zdrowej skóry zmniejsza się w wyniku utraty wody, przez co staje się ona popękana i szorstka. Środki zmiękczające skórę nie tylko zapobiegają temu zjawisku ale także mogą ponownie nawilżać skórę, utrzymując jej prawidłowy bilans wodny. Chociaż lanolina różni się pod względem chemicznym od łoju i spełnia u owcy inne zadanie, to jednak już w czasach starożytnych stosowano ją w jego zastępstwie.

Działanie lanoliny na skórę jest wielokierunkowe:

  • działa ona jako smar w pęknięciach warstwy rogowej dzięki czemu powoduje gładkość i zmniejszenie szorstkości skóry,
  • tworzy na powierzchni skóry film, wykazujący działanie okluzyjne, dzięki czemu zmniejsza się odparowywanie wody z naskórka o około 20%,
  • zatrzymuje wodę w pobliżu powierzchni skóry w postaci zemulgowanej,
  • wykazuje dużą zdolność penetracji, dobrze przenika w głąb naskórka.

 

Pielęgnacja wyrobów z wełny

  1. Wyroby z wełny zaleca się prać ręcznie lub w pralce mechanicznej w letniej wodzie o temperaturze nie przekraczającej 40 stopni C z dodatkiem delikatnych detergentów czyszczących zawierających lanolinę przeznaczonych do wyrobów z wełny.
  2. Wyrobów wełnianych nie należy wykręcać, natomiast suszyć w pozycji rozłożonej aby zapobiec rozciąganiu i deformacji.
  3. Wyroby wełniane mogą być czyszczone chemicznie, na sucho.
  4. Do usuwania świeżych, mokrych plam używamy czystą, suchą i pochłaniającą wilgoć szmatką.
  5. Plamy z napoi alkoholowych usuwamy mieszanką z ciepłej wody z dodatkiem spirytusu chirurgicznego w proporcjach 1:1.
  6. Plamy z kawy, herbaty, mleka usuwamy mieszanką z alkoholu i białego octu w proporcjach 1:1.
  7. Plamy z owoców, soków owocowych oraz czerwonego wina usuwamy mieszanką spirytusu chirurgicznego i letniej wody w stosunku 3:1.
  8. Plamy z sosów i tłuszczy usuwamy gwarantowanym płynem do czyszczenia chemicznego.
  9. Pościel SUPERWASH można wielokrotnie prać mechanicznie i wirować (w pralce z dodatkiem Lanoliny) w temp. 30 stopni C, bez obawy, że zmieni swój wygląd, sfilcuje się. Zalecamy płyn do prania „Woolite Perła Classic”.
  10. Wyroby z wełny wielbłądziej Camel pielęgnujemy podobnie jak inne wyroby wełniane z wyjątkiem prania mechanicznego, jak np. wełnę SUPERWASH.
  11. W pierwszych tygodniach użytkowania pościeli, zalecane jest cotygodniowe delikatne trzepanie, celem usunięcia resztek poprodukcyjnych włókna wełnianego.

Elektroklimat

Otaczające nas powietrze jest zbiorem ładunków elektrycznych. Jon to cząstka naładowana dodatnio lub ujemnie. Jony te tworzą wokół nas tzw. elektroklimat. Liczne badania wykazują, że elektroklimat ma wpływ na zdrowie i samopoczucie człowieka. Przebywanie w otoczeniu dodatnio zjonizowanego powietrza powoduje osłabienie, znużenie, zmniejszenie wydajności fizycznej i odporności psychicznej.

Dlatego warto zatroszczyć się o właściwą jonizację powietrza o zobojętnienie jonów dodatnich i wytworzenie jak największej ilości jonów ujemnych.

Naturalnymi jonizatorami są rośliny doniczkowe. Źródłem jonów ujemnych są przede wszystkim burze z silnymi wyładowaniami atmosferycznymi oraz fale morskie. Mniejszymi, ale stale działającymi jonizatorami są rośliny, szczególne paprocie, płynąca woda, wodospady.

Nadmiar dodatnio zjonizowanego powietrza w naszym otoczeniu domowo – biurowym mamy do „zawdzięczenia” polu magnetycznemu urządzeń elektrycznych takich jak: monitory komputerowe, telewizory, drukarki, faksy, kserokopiarki itp. Spaliny oraz dym tytoniowy są również „producentami” jonów dodatnich.

Dobrze zjonizowane powietrze jest czyste, zawiera mniej bakterii i pozwala szybciej regenerować organizm.